Zabudowa starego miasta

Dzisiaj Biecz wydaje się położony cokolwiek peryferyjnie, ale w średniowieczu i czasach nowożytnych był ważnym ośrodkiem tranzytowym, a także siedzibą powiatu i sądu ziemskiego. Jakkolwiek nigdy nie rozwinął się w duże miasto, jego status nie mógł pozostać bez konsekwencji. Symbolami miejskiej suwerenności były: niebotyczna wieża ratuszowa górująca nad rynkiem – w obecnym kształcie wzniesiona w latach 70. XVI w. – oraz mury miejskie. U schyłku średniowiecza jedynie około dwudziestu procent miast w Małopolsce miało murowane fortyfikacje i Biecz mieścił się w tej liczbie. Po północnej stronie kościoła Bożego Ciała zachował się fragment częściowo zrekonstruowanego muru kurtynowego z dwoma basztami (z których jedna pełni też funkcję dzwonnicy). Kolejną wieżę znajdziemy po drugiej stronie świątyni, przylega do niej okazały dom Barianów-Rokickich.

Okazałe renesansowe kamienice mieszczańskie to kolejny znak rozpoznawczy Biecza, wyróżniający miasto na tle ówczesnej Polski, w której zaledwie kilka procent budowli wzniesionych było z kamienia lub cegły. Dziś obejrzeć można trzy szczególnie bogate domy, w tym zwłaszcza wspomniany Barianów-Rokickich oraz Dom Kromera (nazwa upamiętnia najsławniejszego bieczanina, ale budynek nigdy nie należał do Marcina Kromera ani jego krewnych) – oba mieszczą ekspozycje Muzeum Ziemi Bieckiej (m.in. wystawy o historii i kulturze materialnej miasta, wnętrze dawnej apteki, lapidarium detali pochodzących z zamku). Warto także zwrócić uwagę na bogatą dekorację architektoniczną kamienic, w tym na okazałe filary międzyokienne (podobne do tych w krakowskich kamienicach). Przy rynku wznosi się Dom Zbója Becza (nazwa współczesna, nawiązująca do legendarnego założyciela miasta) – w jego sieni oraz we wnętrzu mieszczącej się tu restauracji można obejrzeć pozostałości rzeźbiarskich dekoracji.