W lesie

Dalej droga prowadzi przez gęsty las. Przeważają tu świerki, tu i ówdzie pojawiają się też młode buki. Niewiele innych gatunków drzew znosi cień świerkowego lasu, ale buki jakoś sobie radzą. Dorosłe drzewa można łatwo rozpoznać po srebrzystoszarej korze. Jednak i młode buczki możemy zidentyfikować dzięki ich charakterystycznym liściom: jajowatym, bardzo drobno ząbkowanym, na brzegach owłosionym. A co wczesną wiosną, kiedy liście jeszcze się nie rozwinęły? Wtedy należy przyjrzeć się tak zwanym pąkom zimowym. Są one u drzew tego gatunku wrzecionowate, ostro zakończone, odstające od zygzakowatych pędów pod kątem 60°.

Nawet w ciemnym lesie, w którym długo zalega śnieg, w prześwicie drogi rośnie pięknie kwitnąca krzewinka – wawrzynek wilczełyko. Różowe kwiaty pojawiają się już z początkiem marca, czasem później. Latem rozwiną się z nich czerwone, soczyste, smakowicie wyglądające owoce. Należy jednak trzymać się od nich z daleka, są trujące!

Idąc przez las, na pewno zdołamy usłyszeć, a może i zobaczyć niektórych z jego mieszkańców – lub chociaż ich ślady. Kiedy na ścieżce leży jeszcze śnieg lub jest ona błotnista po wiosennych roztopach, patrzmy pod nogi – być może dostrzeżemy tropy przechodzących tędy saren lub jeleni. Zwierzęta te chętnie korzystają z ludzkich ścieżek, którymi wygodniej im się przemieszczać niż przez gęsty las. Wśród koron drzew rozlega się śpiew sikor, w tym najpospolitszego u nas gatunku: bogatki. Pospolita wcale nie znaczy nieciekawa – dość wspomnieć, że siedząca na gnieździe samica bogatki potrafi syczeć jak wąż, by odstraszyć drapieżnika.