Pocieszka

U zbiegu alei 29 listopada i ulicy Opolskiej widnieje wysoki mur z czerwonej cegły. Okala teren należący do Zgromadzenia Sióstr Albertynek. Nim jednak zadomowiły się tu mniszki, teren należał kolejno do kilku wpływowych rodzin: Montelupich, wspomnianych już Cellarich i Badenich. Pod koniec XVI wieku bracia Andrzej i Paweł Cellari wznieśli tu pałac. W kolejnym stuleciu mieścił się w nim ponoć zbór ariański. Zrujnowany w czasie potopu szwedzkiego, został odbudowany przez generała Pawła Cellariego i jego żonę. Wtedy też powstały budynki gospodarcze, w tym zachowany do dziś lamus. Pałac nie miał jednak szczęścia. W drugiej połowie XVIII wieku zamienił się w ruinę podczas konfederacji barskiej. Na początku XIX wieku na jego pozostałościach Marianna Badeni wybudowała parterowy dworek, a w pobliżu uruchomiła karczmę Pocieszka, która z czasem przeistoczyła się w modną wśród krakowian restaurację, gdzie serwowano wyśmienitą kawę i piwo.

Historia samej Pocieszki jest dość niejasna i istnieje wiele sprzecznych informacji o jej dokładnym położeniu. Niektórzy sytuują ją w samym dworze, inni w okolicy dzisiejszego wiaduktu nad ulicą Opolską. Wiadomo jednak na pewno, że dwór w latach 20. XX wieku został przebudowany według projektu krakowskiego architekta Jana Sasa-Zubrzyckiego, a w 1928 roku na jego terenie pojawiły się albertynki. Wraz z nimi zaś kolejne budynki furty, spichlerza, nowicjatu i tzw. chatki dla księży. W latach 80. XX wieku stanął tu kościół.