Chałupa z Rozkochowa: strój kobiecy codzienny
Mogła taki nosić gospodyni tego domu. Jest uszyty prosto i z gorszej jakości materiałów, ubogi w zdobienia.
ZobaczMiejsca
Chałupa z Płazy: husiaczka
Nad łóżkiem możemy zobaczyć płócienną husiaczkę, pełniącą rolę kołyski. Niedługo po jej opuszczeniu dzieci odchodziły z domu, oddawane na służbę za ubiór i wyżywienie.
ZobaczChałupa z Przeciszowa: warsztat tkacki
Tkactwem zajmowali się głównie mężczyźni, zwani w tym regionie „knapami”. Rzemiosło w ogóle było domeną męską, a warsztat przechodził najczęściej z ojca na syna.
ZobaczChałupa z Przegini Duchowej: buty z cholewami, tzw. mnikowskie
By ich nie zniszczyć, zakładano je jedynie w chłodniejsze pory roku bądź na szczególne okazje, na przykład do kościoła czy w podróż do miasta.
ZobaczChałupa z Przegini Duchowej: odświętny strój kobiecy
W wiejskiej wspólnocie ubiór stanowił swoisty „dowód osobisty”. Po jego kroju, kolorystyce, wzorach i zdobieniu można było poznać, z jakiego regionu pochodzi nosząca go osoba...
ZobaczChałupa z Przegini Duchowej: stół intarsjowany
Wyposażenie izby paradnej, czyli odświętnej i reprezentacyjnej, świadczy o zamożności gospodarza, a wzorowane na dworskich meble podkreślają jego pozycję i aspiracje.
ZobaczStudnia gromadzka z Aleksandrowic
Czerpiąc wodę ze studni za pomocą wielkiego, drewnianego koła zamachowego, kobiety mogły wymieniać się informacjami i plotkami z innymi mieszkankami wiejskiej społeczności.
ZobaczCuwa
Strój Pogórzan miał charakter przejściowy, łącząc elementy ubiorów góralskich z krakowskimi.
ZobaczSkrzynia wianna
Często kupowana lub wykonywana na zamówienie wcześniej, służyła gromadzeniu dóbr, takich jak odświętne ubrania, pierzyny czy korale.
ZobaczChusta tiulowa upięta w czepiec
Czepce, zwane czubami lub kotkami, prawie w każdej pogórzańskiej wsi miały odmienne kształty.
Zobacz