Murawy napiaskowe

Na pustynię wyruszamy żółtym szlakiem pieszym. Wejście na szlak zlokalizowane jest tuż za wieżą obserwacyjną na Czubatce. Początkowo szlak prowadzi przez bukowy las. Po niecałych 800 m dochodzimy do miejsca w którym krzyżują się szlaki i trakty przebiegające przez teren pustyni. W drzewostanie zaczyna dominować sosna. Kierujemy się dalej szlakiem żółtym, biegnącym teraz równolegle ze szlakiem czerwonym – ścieżką dydaktyczną „Dolina Białej Przemszy” i wkrótce docieramy na teren pustyni.

Pustynia to obszar w strefie klimatu suchego, pozbawiony roślinności w skutek małej ilości opadów i wysokich temperatur. Zatem, z klimatycznego punktu widzenia, Pustynia Błędowska nie jest naturalną pustynią. Na jej obszarze wytworzył się jednak specyficzny, pustynny mikroklimat. Opady, nie zatrzymywane przez żadną barierę, szybko wsiąkają w piasek. W słoneczne dni podłoże bardzo szybko nagrzewa się do wysokich temperatur. Niesiony wiatrem piasek smaga i zasypuje to, co napotka na swojej drodze. Do tak niesprzyjających warunków potrafią zaadaptować
się rośliny piaskolubne. Wytwarzają one wiązkowy system korzeniowy – płytki, ale rozległy, bez korzenia głównego. Pozwala to na optymalne wykorzystanie wody opadowej. Posiadają pędy rozłogowe, ułatwiające utrzymanie się w podłożu. Przysypywane piaskiem, wytwarzają korzenie przybyszowe, co umożliwia dalsze rozrastanie się rośliny. Podczas spaceru po Pustyni Błędowskiej napotkać możemy rośliny charakterystyczne dla siedlisk napiaskowych, m.in. trawy – strzęplicę siną i szczotlichę siwą.