Mieszkanie Janiny Ipohorskiej

Ulicą Małą kierujemy się na południe, przecinamy Zwierzyniecką i ulicą Tarłowską dochodzimy do placu Na Groblach. Mijamy liceum Nowodworskiego i na Plantach skręcamy w stronę Wawelu. Następnie Podzamczem i Stradomiem dochodzimy na Kazimierz rozciągający się za ulicą Dietla. Tam skręcamy w ulicę Miodową i idziemy nią do końca. Przechodzimy tunelem pod torami, mijamy cmentarz żydowski i wchodzimy w ulicę Siedleckiego, która przynależy już do dzielnicy Grzegórzki. Tutaj, w jednym z wybudowanych tuż po wojnie dwupiętrowych bloków, w urządzonej z surową prostotą kawalerce na pierwszym piętrze mieszkała Janina Ipohorska vel Jan Kamyczek.

Trudno nie ulec wrażeniu, że jej lokum – skromne i skryte, z dala od centrum – w pewien sposób odzwierciedlało cechy swojej lokatorki. Niełatwo się o niej czegoś dowiedzieć – informacje są zazwyczaj zwięzłe i lakoniczne, choć była podporą „Przekroju”, kimś, bez kogo pismo by nie istniało. Trafiła do redakcji zaraz po jej powstaniu – z Eilem znała się jeszcze ze Lwowa, gdzie razem pracowali w teatrze. Po roku została zastępczynią redaktora naczelnego (stanowisko to straciła po jego rezygnacji). Z wykształcenia romanistka i malarka, w „Przekroju” wykorzystywała swoje liczne umiejętności, zajmując się w zasadzie wszystkim: tłumaczyła, redagowała, ilustrowała, adiustowała teksty, odpowiadała na listy, wymyślała cykle, rubryki oraz liczne akcje. Występowała pod wieloma pseudonimami – jako Jan Kamyczek tworzyła niezwykle popularną rubrykę „Demokratyczny savoir-vivre”, która doczekała się nawet wydania książkowego. Przez lata byli z Eilem nierozłączni, choć razem mieszkali tylko na wakacjach. Zmarła na alzheimera w 1981 roku.