Wstęp
Dolina Wodącej (lub Wodąca)
Do doliny możemy dotrzeć z różnych miejsc. Najbliżej ruin w Bydlinie znajduje się leśny parking na końcu wsi Domaniewice przy źródle Tarnówki (szlak niebieski). Można też zostawić samochód na parkingu we wsi Podlesie (szlak czerwony) lub pod zamkiem Smoleń. Dookoła doliny biegnie zielony Szlak Jaskiniowców (niestety, kiepsko oznaczony w terenie).
Cechą charakterystyczną doliny jest to, że nie ma tu rzeki ani strumienia. Dolina jest sucha, co nie znaczy, że nie bywa błotnista (kijki trekkingowe mogą się przydać).
Zaraz przy parkingu znajduje się Grodzisko Pańskie – wybitna grzbietowa grupa skalna (używając języka jurajskich przewodników). Z badań archeologicznych wiemy, że było tu osadnictwo – ładnie zwane „pradziejowym” – ludzie żyli w tym miejscu już w epoce kamienia łupanego. Szczyt wzgórza był ufortyfikowany i stanowił najsilniejsze ogniwo w łańcuchu pobliskich warowni. Po gwałtownym pożarze grodu nie odbudowano, a naukowcy domniemywają, że było to w czasie walk Łokietka z Wacławem II Czeskim o tron krakowski (zainteresowanych zakończeniem tej historii odsyłam do „Płomiennej korony” Elżbiety Cherezińskiej). Ciekawostka: w niewielkiej jaskini na zboczu wzgórza odkryto pozostałości warsztatu fałszerza miedzianych monet.
Na wzgórze prowadzi stroma ścieżka z drogą krzyżową (w znaczeniu metaforycznym droga krzyżowa to długotrwałe męczarnie, więc słabo zaprawieni w chodzeniu pod górę docenią perfidię konceptu). Wszystkie zakamarki, skalne zaułki i schroniska zobaczymy dzięki udogodnieniom turystycznym (mostek nad przepaścią, platforma widokowa).
