Perła Beskidu Niskiego

Już Stanisław Wyspiański, Józef Mehoffer, Teodor Axentowicz i inni młodopolscy artyści, zachwycali się drewnianym kościółkiem w Sękowej. Wzniesiony około 1520 roku w stylu późnogotyckim, z bierwion modrzewiowych, po przekształceniach i konserwacji cieszy oczy do dziś. W XVIII wieku dobudowano niską wieżę nakrytą kopulastym hełmem z wysoką, ośmioboczną latarnią oraz rozłożyste soboty (charakterystyczne podcienia wokół świątyni). Ściany kościoła powyżej sobót oraz wysoki, dwuspadowy dach bryły pokryte są gontem.

We wnętrzu świątyni znajduje się późnorenesansowy ołtarz główny z początku XVII wieku. W jego części środkowej mieści się obraz przedstawiający świętych Mikołaja, Benedykta i Antoniego, po którego obu stronach ustawione są w niszach posągi św. Piotra i św. Andrzeja. Na predelli ołtarza znajduje się płaskorzeźba ze sceną Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny, a w zwieńczeniu – wizerunki św. Filipa i św. Jakuba. Widoczne na ścianach fragmenty neogotyckiej polichromii pochodzą z około 1888 roku. Warto zwrócić uwagę na późnogotycki portal wejściowy, zamknięty zwielokrotnionym łukiem i dekorowany ornamentem.

W czasie działań wojennych, na przełomie lat 1914 i 1915 kościół został w dużym stopniu zniszczony: drewniane elementy ścian, wieży, sobót i dachu zostały wykorzystane do budowy okopów. Również wnętrze z szesnasto- i siedemnastowiecznym wyposażeniem uległo dewastacji – austriaccy żołnierze urządzili w nim stajnię dla koni.

Odbudowę kościoła prowadzono etapami przez cały XX wiek. Ostatni, kompleksowy remont kościoła, rozpoczęty w 1983 roku, trwał kilka lat i objął architekturę budowli, jej wyposażenie i otoczenie. Prace konserwatorskie wyróżniono w 1994 roku medalem Europa Nostra, a kościół uznano za wyjątkowy, wpisując go w 2003 roku, obok innych drewnianych świątyń w Binarowej, Bliznem, Dębnie, Haczowie i Lipnicy Murowanej, na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO.