Cmentarz Kobierzyn – Maki Czerwone

Przy ulicy Czerwone Maki, niedaleko pętli tramwajowej, przy placu zabaw, znajduje się ostatni punkt naszego spaceru. To cmentarz komunalny, który założono w okolicach końca I wojny światowej. Tuż przy jednej z bram wejściowych znajduje się odrobinę zrujnowany budynek, będący dawniej kostnicą i domem grabarza. Sam cmentarz służył dawniej jako miejsce pochówku pacjentów kobierzyńskiego szpitala. To na terenie tego cmentarza znajduje się mogiła, która upamiętnia pacjentów Zakładu dla Umysłowo i Nerwowo Chorych, którzy zginęli z rąk hitlerowców w 1942 roku. Zgładzenie ponad stu pacjentów to jedynie część historii. W wyniku szeregu działań mających na celu wyniszczenie pacjentów oraz personelu medycznego, między 1939 a 1942 rokiem życie straciło około 1000 osób.

Cmentarz, pomimo swojej niepozorności i ukrytego położenia, kryje w sobie wiele historii. W jednym z grobów złożone jest ciało siostry Józefa Piłsudskiego. Na cmentarzu znajduje się też zbiorowa mogiła, powstała po przeniesieniu zwłok z cmentarza, który w XVII wieku znajdował się przy dzisiejszym rondzie Grunwaldzkim.

Odwiedzając cmentarz warto zwrócić uwagę na znajdujące się tutaj epitafia. Oto dwa z wielu przykładów: ,,Dłoniom daleko, sercu zawsze blisko…” czy ,,Przyszedłeś nocą, musnąłeś skrzydełkami, przytuliłeś, a kiedy się budziłam, słyszałam jeszcze tupot Twych maleńkich nóżek”. Te niezwykle wzruszające sentencje to ciekawy przykład zwyczaju tworzenia napisów na nagrobkach, który znany jest już od czasu starożytnej Gracji. Epitafia często są wyrazem i przyjmują formę pocieszenia, pogodzenia się ze śmiercią, wyznania żalu lub krótkiego podsumowania życia osoby zmarłej. Zdarzają się także epitafia humorystyczne, mające pomóc w oswojeniu się ze śmiercią. Niestety, jeżeli chodzi o tego typu twórczość, szczególnie związaną z dawnymi cmentarzami wiejskimi, przetrwało jej bardzo niewiele.

Podczas spaceru po tak ciekawych i skłaniających do refleksji miejscach, jak krakowskie nekropolie, można natknąć się na wiele interesujących opowieści i ciekawostek, a to tylko garstka z możliwych do odwiedzenia miejsc wiecznego spoczynku.